Adayla birbirimize alışma çalışmaları iyi gidiyor, her yazıya böyle başlıyorum. Ada 25 yaşına gelecek evlenecek ben hala alışma çalışmaları iyi gidiyor yazacağım.. :))) Ama gerçekten iyi gidiyor hehehe.

Kıbrıs’tan gelirken işyeriyle Haziran sonu gibi işe başlayacağımı konuşmuştuk. Ama ilk kez anne olduğumdan başıma neler geleceğini bilmiyormuşum. 14 yıldan beri çalışan bir insan olarak -elbette işsiz kaldığım zamanlar oldu- ama anne olarak işsiz kalmamıştım.:) hayatım bir insandan ibaret olmamıştı. Hem de ne insan bir gıkıyla beni ayağa dikiyor, azcık mızıldandımı aman ayy yavrum neyin var moduna giriyorum, karşımda kikirdedimi dört köşe oluyorum. Herif beni parmağında oynatıyor bildiğiniz. Böyle olunca da insan dakikasını kaçırmak istemiyor. Her anını görmek yaşamak istiyor.. Zorluğu var mı elbette var. Tüm zamanınız bir bebeyle geçiyor. Şikayetçi değilim ama İnsan yüzüne (insan=yaş olarak kendi yaşınıza yakın demek) hasret kaldığım zamanlar oluyor. Öyle zamanlarda kendime yakın yaşlı birini buldummu bir çenem düşüyor sormayın. Şimdi burada da böyle olabilir affedeceksiniz artık. :) Yani işin özü Ada biraz daha büyüyene kadar çalışmamaya karar verdim. :)

Çalışmadığım bir dönem oldu. O dönemin 6 ayını İstanbulda 1 yılını Kıbrıs’ta geçirdim. Bir gün bile sıkılmadım. Seyrettiğim filmin, dinlediğim cd’lerin hesabını bilmiyorum. Okuduğum kitabında. Her gün 2 saat spor yapıp kendimi kendime adamıştım. :) Şimdi ise küçük bir fark var kendimi Adaya adamış durumdayım. Evet kitap okuyorum (bebek gelişimi, Masal kitapları, ya da Ada’nın izin verdiği ölçüde roman) :) Elbette sinema seyrediyorum. Her film 2 yada 3 bölüm halinde. :) Müzik dinlemiyorum yapıyorum. Karga karga gaaaak dedi çık şu dala bak dedi :))) Herkes bana bebek olduğunda zorluk yaşayacaksın, çalışmamak büyük dert oluyor, çok sıkılacaksın dediklerinde hadi canımmm ben sıkılmam diyordum.. :)

Büyük konuşmayacaksın arkadaş, büyük lokma ye büyük konuşmamıydı o lafın doğrusu. (Bu arada siz biliyormusunuz daha önce bahsettimmi bilmiyorum ama atasözleri ve deyimlerin hiçbirini doğru kullanamıyorum. Kendimi Türk Malı dizisindeki kadın karakter gibi hissediyorum. Yalan söyleyeni dokuz köyde ovarlar gibi :))))))))) Neyse parantezi kapatıyorum. Ada’ya hamileyken öyle büyük laflar ettim ki. mesela dedim ki bebeğe emzik vermeyeceğim. Şöyle de böyle de.. Hatta ablam doğuma bir gün önce İstanbula geldiğinde Ada’ya çeşit çeşit hediyeler getirmişti. Bir de içinde emzik vardı. Dedimki abla biz emzik vermeyeceğiz. Olsun dedi :) Doğumum oldu. 2 gece hastanede kaldık. Ardından eve geldik. Gece saat 23-oo oldu Ada uyumaz. Gece saat 1-2-3-4 Ada uyumaz. Ben hastaneyi (hemşire odasını) arıyorum. Uyumuyor bebe diye. Yapmamız gerekenleri söylüyorlar yok yok. Uyumuyor. :) Biz emziği o akşam kaynattık verdik ağzına.. :) Sonra 1 ay kadar emdi  bıraktı. 3 aydan beri denemediğim emzik kalmadı. Alsın diye alsında beni emzik modunda kullanmasın diye, yok adam emmek istemiyor. Tamam dedim. Teslim oldum.

Ardından doğmadan öncede sonrasında da yavruma TV seyrettirmeyeceğim diyordum. Affedersiniz ama bildiğiniz atıp tutuyormuşum. :) Yanlışlıkla Tv’ye doğru tuttuysa arkadaşlarım kibarca uyarıp biz Ada’ya Tv seyrettirmiyoruz diyordum. Herkes de hassasiyetime dikkat ediyordu. Lakin Tv de zaplarken Baby TV’deki Tulli’yi görüp aşık olan Ada tulliyle konuşmaya başladı. 3 dakika süren program sırasında ben rahat nefes aldığımı farkettim. Tullinin saati gelir gelmez Tv nin başına geçiyoruz. Ada mama sandalyesinde ben koltukta yatay vaziyette. Ve buradan duyuru yapmak istiyorum. Baby TV yapımcıları salyangoz Tulli 3 dakika değil 30 dakika olsun.. :) Gördüğünüz üzere o atıp tutmalarda bir yere kadarmış.Teslim olmuş vaziyetteyim.

Neyse bu atıp tutmalarımı bir kenara koyup size birinden bahsedeceğim. Bir insanın ince (ince derken şişman ince değil kibarlık manasında anladınız onu siz) :)) olması doğuştan gelir. Bunu bilir bunu söylerim. Elbette yetiştiriliş çok önemlidir, falan filan ama. Eğer içinde yoksa insanın yoktur. Siz hiç 5 kg. lık zeytinyağı sipariş edip gelen paketin içinden misss kokulu güller çıkacağını tahmin edermisiniz ya da fesleğen dalları. Bidonun dışında sarılı olan poşeti yırtarken burnunuza gelen kokuyu anlamayıp aman Allahım bu koku nereden geliyor böyle, misss gibi dediniz mi. Ben dedim. Ve o kadar şaşırdım ki.. Delfinamın babasının gönderdiği zeytinyağı paketini açtığımda o kokuya rastladım. Daha bi heyecanla yırttım paketi. İnanamadım. Bahçeden koparılmış 2 gül, yanında fesleğen dalları. Islak bir peçeteye sarılmış, sarılmış ki teeeee oralardan buralara gelene kadar kokusu dayansın, iyice salmasın kendini diye. Nasıl bir koku, beklemezken duydunmu insan başını döndürüyor. Şimdi sorarım size Tevfik amca’nın inceliği nasıl bir şeydir. Buradan da Fatma teyzenin, Tevfik amcanın ellerinden öpüyorum..Farkettim ki zeytinyağıyla ilgili birşey yazmamışım. Pek birşey demeye gerek yok. HARİKA.. Mutlaka deneyin derim. Sipariş için Delfinamın sitesini ziyaret edin. Kıbrıs’ta yemiştim en son böyle güzel zeytinyağı. Kendi bahçeden topladığımız zeytinlerin yağıydı. O zamandır özlem duyuyordum. İşte buldum dedirtti bana.. 

Bu arada Seda’cığım için Ömer bebek geliyor partisi düzenledik. Pek keyifli geçti. Ben alttaki bez pastayı hazırladım. Yapımı oldukça keyifli. Belki yapmak isteyen olur, fikir verir. Seda’cığım herşey istediğin gibi olsun.. Limon kokuluNevalim o sadrazam lokumu rüyalarıma giriyor. :)))

Ben hiç masa fotoğrafı, menü v.s. koymadım bloguma. Hiç fırsat bulamadım. İşte size bir davet sofrası. Ben öyle üst üste tabak çanağın olduğu masaları sevmiyorum gereksiz geliyor. Görmedim de hiç bir yerde. Yemekteyiz programı dışında. :) Benim masam oldukça sade. 2 çocuğu olan iş arkadaşımız ve eşi için hazırlandı. Çocuklar olunca tatlı kısmına ağırlık verdim. Çorba yerine zeytinyağlılardan hoşlanırım masada. çorba insanın karnını doyuruyor düşüncesindeyim.. :) İşte menü.

 MENÜ
Zeytinyağlı garnitürlü enginar
Zeytinyağlı yer elması
Patates topları ( havuçlu ve maydanozlu)
Kırmızı biber sarması (peynirli)

Minik köfteler

Patlıcanlı Börek

Kremalı fesleğenli tavuk
Havuçlu pilav

Sütlü irmik tatlısı
Hazır baklava yufkasıyla dilber dudağı
Browni cheesecake

Köftelerin sunumunu çok beğendiler. Her zamankinden farklı hazırladım. Ara sıcak olarak sundum. İşte taif:

Malzemeler:

250 gr. kuzu 250 gr. dana kıyma
1,5 çay kaşığı tepeleme kimyon
1 su bardağı ufalanmış tam buğday unlu ekmek içi
1 orta büyüklükte soğanın rendesi
2 diş sarımsak dövülmüş
1 tatlı kaşığı tuz, karabiber
chery domates
çöp şişin çöpü :)
Sıvı yağ

Hazırlanışı:

1- Tüm malzemeleri karıştırıp minik köfteler yapın. Chery domateslerinizin büyüklüğünde.
2- Kızgın yağda köftelerinizi pişirin.
3- Çöp şişlerinize 2 köfte bir domates takıp bardaklarınızın içinde sunabilirsiniz. Afiyet olsun.

Bloga ısınma çalışmalarında çok başarılı olamadım. Kabul ediyorum. Sıcakların bastırması, Ada’nın tüm zamanımı kaplaması, yapılacak şeylerin tümünün sıraya dizilmesi ve bloga yazı yazmanında sıralarda geride yer alması, bir türlü yazamamamın nedeni. Bir de Ada için günlük hazırlıyorum. Eski kıvraklığımı kaybetmiş olmam, resim eklerken bile anaaam nasıl ekliyoduk bu resmi, eee iyide kategori nasıl oluşturulur hoydaaaa şeklindeki nidalarımla zar zor yazıyorum. Görsel tarafı tamamlanmadığından, içerik tamam olsa da günlüğü daha yayınlayamıyorum.

Her günüm aynı geçiyor. Bazen aynı günü tekrarladığımı ve bana zalim bir oyun oynandığını düşünmeden edemiyorum. Meğer ben eskiden ne faal bir insanmışım, ne keyifli şeylerle uğraşıyormuşum… Ahhh kıymetini bilememişim, bilememişim.. (burada dizlerime vurarak lililililili diye ses çıkarıyorum bir taraftan, hayal edin diye açıklayayım dedim) :)))

Neler yaptık biz son yazımızdan bugüne. Ada 5 aylık olmak üzere. Üzere diyorum çünkü bu yazıyı yazar yazmaz yayınlarsam :) 5. aya 1 haftası var. :) Keyfi yerinde, annesini üzmüyor, hergün bir atraksiyonla günümü neşelendiriyor. Sizlerin de ellerinden yalıyor. Daha öpmeyi bilmiyor. :).

Biz bu 2 aya Bolu, Lüleburgaz, Tekirdağ ziyaretleri sıkıştırdık. Bir de Antalya tatili. Özlem, Ada’nın bu gezme tozmaları için "ben 34 yaşındayım bu adam kadar gezmedim daha" dedi. Hala aklıma geldikçe gülüyorum. 

Birde beni hala hayrete düşüren bir olay yaşadım. Blogtan tanıdığım güzel insan İnci ile yüzyüze tanışmasakda facebook aracılığı ile ara ara görüşüyoruz. Ada ve benim fotoğrafımızı da oradan görmüş. Önümde babam dursa, eğer onu görmeyi beklemiyorsam tanımaktan aciz biri olarak bu yaşadığımın ne demek olduğunu varın siz düşünün.

Ada ile Ikea’da alışveriş etmiştik. Kasada beklerken bir bayanın bize baktığını farkettim. Göz göze geldik. Ve ben tüm öküzlüğümle gözümü kaçırdım. :) Arkamdan Zerrin diye biri seslendi. Göz göze geldimiz bayan bana sesleniyordu. Şaşkınlıkla yüzüne baktım. Adayı göstererek Ada değil mi dedi evet dedim. Ülen nereden tanıyorum diye kafamın içinde milyon soru. Eskiden tanışıyor olsam Ada’yı nereden bilsin. Eeee yeni tanışık olsam niye hatırlamıyorum.. Ben İnci Akar dedi. Ben şoktayım. Nasıl tanıdığını anlattı bana. Öpüştük. Yıllardan beri görmediğimiz 2 dost gibi sarıldık birbirimize. Beni saç modelim, bakışlarım ve Ada sayesinde tanımış. Artık nasıl bakıyorsam insanlara :)))) İnci pek şeker ve tatlı biri ama en önemlisi hayatımda gördüğüm en dikkatli insan. Çok etkilendim İnci senden, bildiğin gibi değil. :))

Bir de insan sürekli evde vakit geçirince saçma sapan şeyler heyecan yaşatıyor onu farkettim. Mesela son zamanlarda heyecanlandığım en önemli konuların başında Bihterle Behlül geliyor. Ne olacak acaba bu Nihale merak içindeyim. :))

Bir de Pınar Hanım’dan bahsedeceğim size. Bugüne kadar çeşitli yerlerden organik ürün almaya çalışmışlığım, almışlığım var. Ama bir türlü istediğim gibi olmuyordu. Ya ürünler çok lezzetli oluyor ama fiyatıda ciddi el yakıyordu, ya paketlenmeleri özensiz oluyor gelinceye kadar bozuluyordu,  ya da ya da ya da.. İşte Pınar Hanım’dan aldığım ürünler tüm bu şikayetlerimi çözdü. Pınar Hanım’ın çiftliği Aydın’da. Geçen hafta ilk siparişimi verdim. Kosssskocaman bir koli geldi. Domatesler ezilmesin diye tek tek gazete kağıdına sarılmışlardı. Ada ek gıdaya başladığından her sebzenin meyvenin gerçek lezzetini tatsın istiyorum. İlk kutunun içinden çıkan köy biberi, domatesi ne kadar anlatsam kelimeler yetersiz kalır. Ada’nın eline verdiğim salatalıkları cork cork emişini görünce tamamdır dedim. :) Pınar hanımın hikayesini buradan okuyabilirsiniz. Sipariş vermek, ürünleri görmek için Pınar Hanım’a email atıp listeyi isteyebilirsiniz..

Bu sıralarGrupanya diye birşeye takıldım. Aman allahım biri beni durdursun demek istiyorum lakin her sabah gelen avantaj emailindeki avantajlardan satın almamak için kendime baskı yapıyorum. Zerrin bunu alma tamam ucuz ama alma ne yapacaksın kemerburgazdaki kuru temizleme hizmetini sen nerede oturuyorsun kemerburgaz neresi gibi gibi kendimi ikna ediyorum … Bi bakın ilginizi çekebilir.

Öğrendiğim ve müthiş faydalandığım bir güzellik reçetesini paylaşayım bir de. Eğer dirsekleriniz ya da topuklarınız sertleşmişse kullanacağınız vaselin kremi alıp içine bir ezilmiş aspirini karıştırın. Ve sürün.. Sürdüğünüz yerler yumşacık pamuk gibi olacak. :))

Hanımellerin un kurabiyesi reklamını çok beğendim..

Yazı aldı başını gidiyor biliyorum. Ama bunu söylemeden bittirmeyeceğim yazıyı. Yeniköyde Takanik isimli balık evinde dil balığını güveçte yiyin. Yerken Zerrin ne haklıymışsın harika bir yemekmiş bu diyin e mi.. :)

Ahmet Ümit İstanbul Hatırasını okuyorum. Pek keyfili başladı …

Saha kenarında ısınma  çalışmaları tamam, sahaya inicem yakında :)))

Yukarıdaki enginar nefis oldu… Üstte bahsettiğim Pınar Hanımın çiftliğinden gelen enginarlarla ve bezelyeyle yapıldı.. Tadına doyum olmadı.

Malzemeler:

4 adet çanak enginar
250 gr. parça et
1 çay bardağı bezelye
2 yemek kaşığı zeytinyağ
2 iri diş sarımsak
tuz, karabiber, kekik, kırmızı toz biber, istediğiniz baharat..

Hazırlanışı:

1- Enginarların üzerine zeytinyağını ve 1,5 çay bardağı su ekleyip haşlayın. (eğer düdüklü varsa şipşak pişecektir.)
2- Pişen enginarları alın. İçine eti koyun su ve yağ içinde kalsın. Eti haşlayın. Düdüklü olursa bu işte şipşak olur. :) Son dakikasında bezeleyeleri ekleyin diriliğini kaybetmeden altını kapatın.Altını kapadıktan sonra rendelenmiş çiğ sarımsağı ekleyin. Üstüne baharatları ekleyip  karıştırın.
3- Enginar çanaklarının içine etli karışımdan koyun. Dere otuyla süsleyip mideye indirin. :) Afiyet olsun.

Sabah saat 8 de bir ağlama sesiyle uyanıyorum. 2 saniyelik ben neredeyim kimim düşüncesinden sıyrılıp anında Ada’yı sakinleştiriyorum. Rutin bezleme, besleme, gazlama çalışmalarından sonra  banyodaki aynada kendimi görüyorum.Geceliğimin omuz kısmında kurumuş kusmuk gözümden kaçmıyor, saçım başım dağınık, insanlıktan çıkmaya çok az kalmış diyorum. 70 günden beri hergün yaptığım işlere koyuluyorum.

Kıbrıs’ı en çok sabahları özlüyorum. Sabah kalktığımda camı açar açmaz içeriye dolan güneşi, misss gibi kokan limon ağaçlarını..Yaptığımız uzun kahvaltıları.  Her sabah bir umut açıyorum pencereyi, o  güneşi görme, o kokuyu duyma umuduyla. Yok yine yok. Kahvaltılar ise Ada’nın izin verdiği uzunlukta..

Ada 55 günlükken Kıbrıs’a gitmeye karar veriyoruz. Önce Ada’nın doktorunu arıyorum. izin verecek mi bakalım. Vermezse günübirlik benim gitmem gerekiyor. Hemen gidin diyor doktorumuz. Adaya çok iyi gelecek. Sana da öyle diyor. Hazırlıklara, planlamaya başlıyorum. Nelere ihtiyaç duyacağımı, bebekle uçak yolculuğu nasıl geçecek paniğindeyim. (Bebekle uçak yolculuğu ve tatil konulu bir yazı hazırladım. Adanın günlüğünü yayına sokar sokmaz bu yazıyıda paylaşacağım.)

Herşey yolunda gidiyor. Harika bir tatil yapıyoruz. Ada adaya gidiyor. Ada’da çok mutlu oluyor…

Bu süre zarfında bir sürü blogcu dostumla görüşüyoruz. Öyle iyi geliyorlar ki İstanbul’u sevdiriyorlar bana.. Önce Gönül, Hande ve Özlem geliyorlar Ada’cığımı görmeye. Ardından Seda, Özlem, Oya, Süheyla geliyorlar. Limon kokulu Nevalimde bize katılıyor ilerleyen saatlerde.. Sonra Nalan‘ımla güzel bir kahvaltı ediyoruz. Daha sırada başka dostlar var. Sabırsızlıkla beklediğim…

Ada’yla hayata uyum sağlama çalışmalarımız iyi gidiyor.. Bloga ısınma çalışmalarımda gayet yolunda.. Bakın bu yazdığım yazıyı yazalı 12 gün olmasına rağmen ancak yayınlayabiliyorum. :)Havalar tam ısınmadan tahinli bir tarif vermek istedim. Tahinli keki sürekli yapıyorum bu sıralar. Siz de yapıp yiyin. Beğeneceğinize eminim..

Malzemeler:

4 yumurta
2,5 su bardağı şeker
200 ml. krema
1 su bardağı eritilmiş tereyağ
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya (ben çubuk vanilya kullanıyorum)
1/2 su bardağı tahin
2 su bardağı un (yumurtanızın büyüklüğüne göre unu biraz azaltıp çoğaltabilirsiniz.)

Üstü için:

1/2 su bardağı tahin
1/2 su bardağı su
3 yemek kaşığı pudra şekeri

Hazırlanışı:

1- Yumurtaları ve şekeri güzelce çırpıyoruz. Önce krema ve eritilmiş soğumuş yağı ekliyoruz. Karıştırıyoruz. Tahini de ekleyip karıştırıyoruz.
2- Un, kabartma tozu ve vanilyayı eleyip karışıma ekliyoruz. Karıştırıyoruz. Un fazla veya az gelebilir. Hamur yoğun bir hamur olmalı. Buna dikkat edin. Yağlanmış kek kalıbına dökün.
3- Önceden ısıtılmış 170 derece fırına koyuyoruz. Kürdan testi yapıp pişinceye kadar fırında tutuyoruz.
4- Tahin, su ve pudra şekerini karıştırın. Fırından çıkmış kekin üstüne karışımı dökün. Soğuduktan sonra servis yapın. Afiyet olsun.

Sabah saat 6′da kalkacağız uçağımız saat 8′de deseler, saat 6 da kalkacağım için söylemediğim lafı bırakmazdım. Uçak biletini kendim aldıysam bile kendime saydırırdım. Biletin alındığı andan gideceğim güne kadar o saat 6 bana kabuslar yaşatır, hergün bunalıma girer girer çıkardım, uff pufff nasıl kalkılır 6 da diye diye söylenir, söylenmeye engel olamaz kendimden tiksinirdim.. Uçağı kaçırma aşamasına kadar gelirdim ..

Ben uyurken tepeme biri gelse davul çalsa, hatta bırakın birini ve bir davulu, orkestra gelse davul ve bilumum diğer çalgıları çalsalar banamısın demem, horuldamak suretiyle orkestraya katılır, uyumaya devam ederdim. Hee bir şekilde davulu çalarken, davulu çalan kişi yanlışlıkla tokmağı kafama vurdu ve ben uyandım diyelim, bu seferde tekrar uykuya dalmam, uyumam pek mümkün olmazdı.

Uyurken tuvaletim geldi diyelim, tuvalete gitmemek için elimden geleni yapar, rüyamda bile kendimi tuvalette görürdüm. Israrla tuvalete gitmezdim ta ki çok kötü duruma gelene kadar. :) O zaman da gözlerimi açmaz, uyumaya devam eder gözlerim kapalı şekilde tuvalete giderdim. Bu sırada sağa sola, kapıya duvara vura vura gittiğim için sabah uyandığımda vücudumda bir sürü morluklar görürdüm.

Çocukkende bu durum farklı değildi. Misafirliğe gittiğimizde orada uyuyakalır, eve gideceğimiz zaman beni kaldırmaya çalışırlardı, uyanmaz beni kucaklarında götürmelerini beklerdim. :)) Eşşek kadar olunca, kucakta taşınamaz boyuta geldiğimde ise aile büyüklerinden biri elimi tutar komşudan eve gelene kadar eli tutup uyumaya devam eder, gözlerimi top patlatsalar açmazdım.

Şimdi okuyanlar diyorki bu kız uyku ile ilişkisini bize niye anlatıyor hemen konuyu bağlayacağım.  Bilirsiniz bu konuda iyiyimdir :)) Şöyleki yukarıda bahsettiğim gibi bir ilişkimiz vardı uykuyla. Hamile kaldığımda en büyük korkum çocuk ağlayacak ve ben duymayacağım, duysamda kalkamayacağım, kalksamda kalktığım için binbir kez söyleneceğim çocuğa kızacağım diye düşünürdüm.

Ne mi oldu? Şaşkınlık içindeyim. Ada’nın nefes alış verişini uyurken duyuyorum, Hafif mıkırdandığında ayağa fırlıyorum, Gece 100 kez uyanıyorsam hiç zorlanmadan 101 kez uykuya dalıyorum. Güneş doğduğunda sabah oldu düşüncesiyle gün doğumunda Ada’yı izleyip ona aşık aşık dalıp gidiyorum.

Bu annelik nasıl bişiymiş böyle demeden geçemiyorum.. Şimdi de üstteki çiçek ekmekle yazıyı bağlayıp kaçıyorum. Şöyleki hani sabah gün doğarken uyanıyorum ya işte o uyanmalardan birinde yapılmış, kahvaltıda miss gibi yenilmiş bir ekmek çiçek ekmek. Hıh oldu bağlandı bile :) Şimdiden yapacaklara afiyet olsun.

Malzemeler:

3,5 su bardağı un
1 küçük paket kuru maya
2 çorba kaşığı bal
1 tatlı kaşığı tuz
2/3 su bardağı süt
1/2 su bardağı su
oda sıcaklığında beklemiş 50 gr tereyağ
1 yumurta sarısı
Susam ya da çörek otu

Hazırlanışı:

1- Unu ve tuzu geniş bir kapa koyup ortasını açın.
2- Su ve sütü hafif ısıtın ılık olmalı. İçine bal ve maya koyup karıştırın.
3- Tereyağ ve tüm malzemeleri unun ortasına koyup karıştırmaya başlayın. Kulak memesi kıvamına gelene kadar yoğurun. Eğer Cıvık olursa un ekleyin.
4- Mayalanması için üstünü nemli bir bezle örtüp sıcak bir ortamda 1,5 saat bekletin.
5- Hamuru 7 parçaya bölün. Çiçek şekli verip yağlı kağıdın üzeriine koyun. 30 dakikada o şekilde mayalanması için bekleyin. Üstüne yumurta sarısı sürüp susam dökün önceden ısıtılmış 180 derece fırında pişirin. Afiyet bal olsun.

Not: Üstte ki resimin açıklaması. Ada ve anası :)))

Annemle babam yanımda, 26 Ocak’ta Mesut’un annesi ve ablam geliyorlar. Doktorum 27 Ocak sabah 7-oo’de hastanede olmamı istedi. 26’sında Mesut’la yalnız geçireceğimiz son gün olduğunu düşündüm. Yarın sabahtan sonra tüm yaşamım değişecek. Heyecan, korku, mutluluk herşey bir arada. Yerimde duramıyorum. Hala epiduralmi yoksa genel anestezimi olacağıma karar vermiş değilim. Hava berbat, İstanbul’un en soğuk günü, sabah don olacağını söylüyor televizyonlar. Hastaneye gidemezsek ne olacak diye kaygılı evdekiler. Benim umrumda değil. :)

Son haftalarımda çektiğim uykusuzluğun üstüne bu heyecanla hiç uyuyamayacağımı düşünüyorum. Hiç düşündüğüm gibi olmuyor. Mesut ve benim dışımda ev ahalisi heyecandan gözünü kırpmıyor. Biz horlaya horlaya sabahı ediyoruz.  :)

Sabah herkes kahvaltı ederken ben bir yudum birşey yemiyorum.(yememem gerekiyor) Önceden hazırlanmış doğum çantasına ve Mesut’un kendisi için hazırladığı çantaya son bir göz atıyoruz. Oğlum beni süklüm püklüm görmesin diye makyaj yapıp saçlarımı yapıyorum…

Florance Nightingale Metropolitan hastanesine vardığımızda elim ayağım tutmaz oluyor. Danışmadaki personel hemen giriş işlemlerimizi yapıyor. Bizi üst kattaki odamıza yerleştiriyorlar. Kapıya asılacak süsten, insanlara ikram edilecek kurabiye, çikolata, viski, kuru pastalar v.s. meselelerini organize etmeye, sevdiklerime görevlerini hatırlatmaya çalışıyorum. Sanki birazdan doğuracak ben değilim. Arkadaşlarım ve Ada’nın halası geliyorlar. Beni rahatlatmaya çalışıyorlar. O sırada birbiri ardına hemşireler, hasta bakıcıları girip benim üzerimde binbirşey  yapıyorlar. Kan al, şu kıyafeti giy, tansiyon ölçülsün, şu formları eşiniz doldursun, şu sorulara yanıt verin. Ne olup bittiğini anlamaya çalışırken anestezist geliyor. Karar verdiniz mi diyor?

Ben hamileliğim boyunca hamilelik sonunda olacak şeyi (yani doğumu) ayrıntılarını öğrenmemek için resmen direndim. Okumadım, araştırrmadım, dinlemedim. kendimi korkutmak istemedim. Zamanı gelince hallolur gözüyle baktım. Birkaç arkadaşımla son günler sohbet ettim sadece. Gözümde canlandırmak için. O yüzden anesteziste epidural konusunda beni bilgilendirmesini istedim. Çünkü doktorumuz Mesut’unda ameliyata girmesini, bebeği birlikte karşılamamızı istiyor. Anesteziste ölürmüyüm, felç kalırmıyım gibi abuk subuk sorular sorup epidural konusunda ikna oluyorum. :) Ve hastabakıcılar gelip beni sedyeye koyuyorlar. Ameliyathaneye giderken ne düşüneceğimi bilemez haldeyim.

Ameliyathaneye vardığımda bambaşka bir ortam karşılıyor beni. Her yer ışıl ışıl, sabahın körü olmasına rağmen enerjik, arı gibi çalışan personel.  Ameliyathaneye giriyoruz. Anestesiztim bana neler yapmam gerektiğini, hangi pozisyonda durmam gerektiğini çok güzel şekilde anlatıyor. Doğru yapmak için uslu bir kız çocuğu gibi dinliyorum. Herşeyi kafama kaydediyorum. Kıpırdamamam gerekiyor. Kıpırdarsam hoş olmayan şeyler olabilir. İşlem bitiyor. Çok başarılı, temiz şekilde yaptıklarını söylüyor, uzmanlar. Mutlu oluyorum. Yatağa uzandırıyorlar. Hala bacaklarımı hissettiğimi söylüyorum. Biraz bekle diyorlar. Hazırlıklar başlıyor. Doktorum Aykan Bey geliyor. Yıllardır tanıdığım bir dostu görmüş gibi mutlu oluyorum. Aykan Bey’in güler yüzü, anestesiztin yumşak tavrı beni inanılmaz rahatlatıyor. Tüm ekip dünya şekeri. Başlamak üzereler mesut’u almalarını söylüyor doktorum. Ben durun diyorum, bacaklarım, onları hala hissediyorum. Gülüyorlar. Kaldır  bakalım diyorlar. Bana göre kan kan dansçıları gibi bacağımı 90 derece kaldırıyorum. Ama görünürde kalkan birşey yok. Beyin talimatı veriyor ama talimat uygulanmıyor. O sırada tansiyonumda müthiş bir düşüş yaşanıyor. Midem bulanmaya başlıyor, nefes alamıyorum. Anestezist başımda oksijen veriyor. bazen ilaç bu etkiyi gösteriyor, 2 dakikaya kadar birşeyin kalmayacak diyor. Ben bu arada kusmakla meşgulum. Ne varsa çıkarıyorum. nasıl beceriyorsam gözüme bile kusuyorum. :) Yaptığım makyajı düşünüyorum o haldeyken. Beni pışpışlamaya çalışan anesteziste ve yanındaki uzman arkadaşın üstüne, ellerine kusuyorum. :) Bir taraftan beni affetmelerini söylüyorum. Bir taraftan devam ediyorum. Gerçekten 2 dakikanın sonunda birşeyim kalmıyor. Mesut’u alıyorlar içeriye ve operasyon başlıyor. Mesut gelince müthiş bir güven geliyor bana, inanılmaz mutluyum. O sırada sanırım 6-7 dakika sonra minik bir miyavlama sesi duyuyoruz. :))

Sonra bir yaygra kopuyor. Ben şaşkınlık içindeyim. Bu benim oğlumun bağrışımı. Doktorumuz Ada’nın geldiğini herşeyin yolunda olduğunu söylüyor. O sırada yan tarafta bekleyen bebek hekimimiz ve bebek hemşiremizin ellerinde Ada’yı görüyoruz. Bebek doktorumuz birazdan yanınıza gelecek,  herşey yolunda görünüyor merak etmeyin diyor. Ben ise onu görmeye çalışıyorum. Mesut’a soruyorum elleri nasıl, yüzünü gördünmü, nasıl diye. Hemşire Ada’yı bana getirip koynuma dayadığında hayatımın bundan sonrasının aynı olmayacağını, bu ufaklık için canımı bile vermeye hazır olduğumu, ona aşık olduğumu anlıyorum. Dokunmaya, dudaklarımı değdirmeye kıyamıyorum. Sanki incecik bir camdan yapılmış çok değerli bir mücevher gibi izliyorum onu. Hemşire öpebileceğimi söylüyor. Üst üste öpüyorum, misss kokusunu içime çekiyorum. Mesut’da ben de çok mutluyuz. Mesut’u ve Ada’yı yukarıya alıyorlar. Benimle işleri daha bitmedi. Dikiş, temizlik işlemlerini yapıyorlar. Epiduralde unutulmaması gereken ama pek bir yerde yazılmayan ve  söylenmeyen birşeyi söylemek istiyorum. Epiduralle acı duymuyorsunuz doğru. Ama ne yapıldığını  duyumsuyorsunuz. Acı hissi yok. Son işlemler biraz can sıkıcı anlayacağınız. Ama bebeğin gelişini görmek, onun sesini duymak o an herşeye değer. Bu sırada ameliyathanenin kapısı açılıyor birisi çıkarken dışardan bir ses bağırıyor kanlı ayaklarınızla dışarıya çıkmayın diyor. Ben allak bullak oluyorum. O ana kadar kan gerekirse diye düşünüp duran beynim canlanıyor. Kan kaybediyorum. hemde fena halde, her yer kan, ayaklara bulaşmış diye düşünüyorum. Panik halde çokmu kan kaybettim. Kanım bittiyse yukarıda benimle aynı gruptan yaınlarım var hemen gelsinler çağırın, bana kan versinler diyorum. Tüm ekip kahkaha atmaya başlıyor. Ekipten biri gelip yanağımı okşuyor. Sence kanın bitmiş olsa bu şekilde konuşabilirmisin diyor.

Odamıza çıktığımızda tüm sevdiklerim yanımda. Herkes Ada’dan bahsediyor. Ben herkese Ada’yı soruyorum. Güzel mi? Sağlıklı mı? Sorun yok değil mi? Nöbet bekliyormusunuz? (Çocuğumun çalınacağından, değiştirileceğinden korktuğum için evdekilere nöbet görevi vermişim) :) Bir benim annem bir mesutun annesi nöbet bekliyorlar bebek odasının başında. :) Ve Ada odamıza geliyor. Koynuma veriyor hemşireler. Öyle mutlu ve huzurluyum ki onu oradan hiç çıkarmak istemiyorum. 

Belimden aşağısı 3-4 saat boyunca tutmuyor. Elime bir buton veriyorlar. Ağrım olduğu anda basıyorum. Bastıkça ağrı kesici damarlımda geziniyor. Rahatlatıyor beni. Yemek olarak komposto getiriyorlar.  Refakatçi yemeği misss gibi .. Komposto ve dandik bisküviyle aç karnımı doyurmaya çalışıyorum. :) Ama ben bir kurt kadar açım. Dostlarımız telefonlarımızı hiç susturmuyor. Tüm sevdiklerimiz hastaneye geliyor. Keyfimiz yerinde.

Ada ile ilk gecemiz.. Refakatçi olarak Mesut kalıyor. Ada oldukça sakin. Sadece kedi gibi miyavlıyor arada sırada. :) Hemşireler arada alıp altını temizliyorlar. Şu ana kadar gözlerini hiç açmıyor Ada, ben de hiç gözümü kapatamıyorum, her an onu izliyorum. Gece bir saatte odanın karanlığında gözlerini pat diye açıyor. Pırıl pırıl anlamak ister gibi bakıyor etrafa.. Heyecanla Mesut’a sesleniyorum. Mesut duymuyor. :) Mesut’mu benim refakatçim benmi onun refakatçisiyim anlaşılmıyor. Mesut tüm günün stresi ve yorgunluğuyla mışıl mışıl uyuyor. :)